Sevgili kitap okuyucusu,
Ciddiye aldığım, adam yerine koyduğum, saygı duyduğum insan,
Sevgili dostum
Görüşmeyeli sekiz yıl olmuş...Bana çok kızdın biliyorum/Tembel herif ne olacak, üşeniyor yazmaya” dedin. “Televizyona yazıldı, yazmayı bıraktı” dedin.“Para kazandı, artık bir şey yazmaz, yazamaz” dedin."Yok yahu, kazın ayağı sizin bildiğiniz gibi değil, ay sonunu zor getiriyoruz gene” dedim, inanmadın.
Yolda yolumu kestin, “Ne zaman yazacaksın, yeni kitabın ne zaman çıkacak” diye hesap sordun.
İşte gene kadındayım. Gene gırgır şamata bir kitap tutuyorsun elinde, gene gırgıra şamataya “yedinlmiş” siyasal, kültürel, toplumsal, ekonomik vesaire vesaire sorunlarınla ve sorunlarımla karşındayım, elindeyim.
Nasıl özlemişim ben de, nasıl hasret kalmışım okuduğunu anlayan insanlara...Nasıl gözümde tütüyormuş okur yazar dostlarım, insan gibi insanlar...
Çünkü sekiz yıldır duyduğu lafı kıçından, okuduğu cümleyi burnundan anlayanlarla boğuştum durdum. Küfürler işittim, ölüm tehditleri aldım, mahkemelere düştüm. Bunaldım ve yoruldum.
Sizinle görüşemediğim yıllarda Türkiye beni çok ekşitti. Huysuz, osuruğu çinili, vara yoğa kalayı basan bir adam oldum çıktım. Bunun acısını da epey çektim.
Tıpkı sizin gibi benim yaşımda ilerledi elbette bu arada, artık hep birlikte azıcık daha... olgunuz sanırım da, eminim daha bezgin, daha küskünüz.
Çünkü Türkiye, sekiz yıl önce bıraktığım yerden bir arpa boyu yol gittiyse gitti, gidemediyse geri düştü... 

---